بمطربان صبوحی دهیم جامه پاک                     بدین نوید که باد سحرگهی آورد

گنج در آستین و کیسه تهی                             جام گیتی نما و خاک رهیم

با سلام وعرض ادب و تشكر از لطف همه شما  بدون هيچ حرف اضافه اي مي ريم سروقت قسمت دوم شعر: آرش كمانگير(2)

پير مرد اندوهگين دستي به ديگر دست مي ساييد

از ميان دره هاي دور گرگي خسته مي ناليد

برف روي برف مي باريد

باد بالش را به پشت شيشه مي ماليد

صبح مي آمد پير مرد آرام كرد آغاز

پيش روي لشكر دوست ، سپاه دشمن دشت نه دريايي از سرباز

آسمان الماس اخترهاي خود را داده بود از دست

بي نفس مي شد سياهي دردهان صبح

باد پر مي ريخت روي دشت باز دامن البرز

لشكر ايرانيان در اضطرابي سخت درد آور

دو دو و سه سه به پچ پچ گرد يكديگر

كودكان بر بام

دختران بنشسته بر روزن

مادران غمگين كنار در

كم كمك در اوج آمد پچ پچ خفته

خلق چون بحري بر آشفته

به جوش آمد

خروشان شد

به موج افتاد

برش بگرفت ومردي چون صدف

از سينه بيرون داد

منم آرش

چنين آغاز كرد آن مرد با دشمن

منم آرش ، سپاهي مردي آزاده

به تنها تير تركش  ، آزمون تلختان را

اينك آماده

مجوييدم نسب

فرزند رنج و كار

گريزان چون شهاب از شب

چو صبح آماده ديدار

مبارك باد آن جامه كه اندر رزم پوشندش

گوارا باد آن باده كه اندر فتح نوشندش

شما را باده و جامه

گوارا و مبارك باد

دلم را در ميان دست مي گيرم

و مي افشارمش در چنگ

دل اين جام پر از كين پر از خون را

دل اين بي تاب خشم آهنگ

كه تا نوشم به نام فتحتان در بزم

كه تا كوبم به جام قلبتان در رزم

كه جام كينه از سنگ است

به بزم ما و رزم ما سبو و سنگ را جنگ است

در اين پيكار

در اين كار

دل خلقي است در مشتم

اميد مردمي خاموش هم پشتم

كمان كهكشان در دست

كمانداري كمانگيرم

شهاب تيزرو تيرم

ستيغ سر بلند كوه ماوايم

به چشم آفتاب تازه رس جايم

مرا تير است آتش پر

مرا باد است فرمانبر

و ليكن چاره را امروز زور و پهلواني نيست

رهايي با تن پولاد و نيروي جواني نيست

در اين ميدان

بر اين پيكان هستي سوز سامان ساز

پري از جان ببايد تا فرو ننشيند از پرواز

پس آنگه سر به سوي آٍسمان بر كرد

به آهنگي دگر گفتار ديگر كرد

درود اي واپسين صبح اي سحر بدرود

كه با آرش ترا اين آخرين ديدار خواهد بود

به صبح راستين سوگند

به پنهان آفتاب مهربان پاك بين سوگند

كه آرش جان خود در تير خواهد كرد

پس آنگه بي درنگي خواهدش افكند

زمين مي داند اين را آسمان ها نيز

كه تن بي عيب و جان پاك است

نه نيرنگي به كار من نه افسوني

نه ترسي در سرم نه در دلم باك است

درنگ آورد و يك دم شد به لب خاموش

نفس در سينه هاي بي تاب مي زد جوش

ز پيشم مرگ

نقابي سهمگين بر چهره مي آيد

به هر گام هراس افكن

مرا با ديده خونبار مي پايد

به بال كركسان گرد سرم پرواز مي گيرد

به راهم مي نشيند ، راه مي بندد

به رويم سرد مي خندد

به كوه و دره مي ريزد طنين زهرخندش را

و بازش باز ميگيرد

دلم از مرگ بيزار است

كه مرگ اهرمن خو ، آدمي خوار است

ولي آن دم كه ز اندوهان روان زندگي تار است

ولي آن دم كه نيكي و بدي را گاه پيكاراست

فرو رفتن به كام مرگ شيرين است

همان بايسته آزادگي اين است

هزاران چشم گويا و لب خاموش

مرا پيك اميد خويش مي داند

هزاران دست لرزان و دل پر جوش

گهي مي گيردم گه پيش مي راند

پيش مي آيم

دل و جان را به زيور هاي انساني مي آرايم

به نيرويي كه دارد زندگي در چشم و در لبخند

نقاب از چهره ترس آفرين مرگ خواهم كند

نيايش را دو زانو بر زمين بنهاد

به سوي قله ها دستان ز هم بگشاد

برآ اي آفتاب اي توشه اميد

برآ اي خوشه خورشيد

تو جوشان چشمه اي من تشنه اي بي تاب

برآ سر ريز كن تا جان شود سيراب

چو پا در كام مرگي تند خو دارم

چو در دل جنگ با اهريمني پرخاشجو دارم

به موج روشنايي شست و شو خواهم

ز گلبرگ تو اي زرينه گل من رنگ و بو خواهم

شما اي قله هاي سركش خاموش

كه پيشاني به تندرهاي سهم انگيز مي ساييد

كه بر ايوان شب داريد چشم انداز رويايي

كه سيمين پايه هاي روز زرين را به روي شانه مي كوبيد

كه ابر ‌آتشين را در پناه خويش مي گيريد

غرور و سربلندي هم شما را باد

اميدم را برافرازيد

چو پرچم ها كه از باد سحرگاهان به سر داريد

غرورم را نگه داريد

به سان آن پلنگاني كه در كوه و كمر داريد

عاشقان زبده ارباب امانت باشند                       لاجرم چشم گهربار همانست که بود

عاقبت منزل ما وادی خاموشانست                  حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

بیا که فرقت توچشم من چنان دربست             که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

رسم عاشق کشی وشیوه شهرآشوبی       جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم       بدان امید که آن شهسوار باز آید

يكي از اسطوره هايي كه در فرهنگ ما ايرانيان ريشه اي عميق دوانده  آرش كمانگير است كه پرواز تير او درادبيات ما خط مرزي ايران و توران را مشخص كرده و چه پروازي كرد تير اين بزرگمرد كه به بزرگي خود او بود و تمام ايرانيان. و سياوش كسرايي چه زيبا اين حماسه را در ادبيات ايران به ثبت رسانده . و من حيفم آمد كه از كنار اين حماسه به سادگي بگذرم. و جالب اينكه اين شعردر زمانهاي دور در كتابهاي درسي يكي از شعرهايي بوده كه دانش آموز بايد آن را حفظ مي كرد و اولين باري كه من آن را ديدم در يكي از همين كتابهاي قديمي بود كه در ذهنم حك شد. تا كنون كه آن را دوباره پيدا كردم و تصميم گرفتم تا آن را در وبلاگم بگذارم تا ديگران نيز از خواندن آن لذت برده و شايد هم دچار حس زيباي غرور ملي شوند . اما مشكل اين است كه اين شعر بسيار طولاني است و كلي جا در وبلاگ ميگيره و گذشته از آن احتمال اينكه از حوصله خواننده بيرون باشد ؛ نيز هست. بنابراين تصميم گرفتم تا آن را به 3 قسمت تقسيم كنم و به مرور آن را ثبت كنم و به همين علت هم خط و اندازه آن را نيز كوچك انتخاب خواهم كرد . بيشتر از اين مطلب را طولاني نمي كنم فقط در پايان من را از  نظرات خود مطلع نماييدبا تشكر./

آرش كمانگير(1)

برف مي بارد

برف مي بارد به روي خار و خاراسنگ

كوهها خاموش

دره ها دلتنگ

راه ها چشم انتظار كارواني با صداي زنگ

بر نمي شد گر ز بام كلبه ها دودي

يا كه سوسوي چراغي گر پيامي مان نمي آورد

رد پا ها گر نمي افتاد روي جاده هاي لغزان

ما چه مي كرديم در كولاك دل آشفته دمسرد ؟

آنك آنك كلبه اي روشن

روي تپه روبروي من

در گشودندم

مهرباني ها نمودندم

زود دانستم كه دور از داستان خشم برف و سوز

در كنار شعله آتش

قصه مي گويد براي بچه هاي خود عمو نوروز

گفته بودم زندگي زيباست

گفته و ناگفته اي بس نكته ها كاينجاست

آسمان باز

آفتاب زر

باغهاي گل

دشت هاي بي در و پيكر

سر برون آوردن گل از درون برف

تاب نرم رقص ماهي در بلور آب

بوي خاك عطر باران خورده در كهسار

خواب گندمزارها در چشمه مهتاب

آمدن ، رفتن ، دويدن

عشق ورزيدن

غم انسان نشستن

پا به پاي شادماني هاي مردم پاي كوبيدن

كار كردن ، كار كردن

آرميدن

چشم انداز بيابانهاي خشك و تشنه را ديدن

جرعه هايي از سبوي تازه آب پاك نوشيدن

گوسفندان را سحرگاهان به سوي كوه راندن

همنفس با بلبلان كوهي آواز خواندن

در تله افتاده آهوبچگان را شير دادن

نيمروز خستگي را در پناه دره ماندن

گاه گاهي

زير سقف اين سفالين بامهاي مه گرفته

قصه هاي در هم غم را ز نم نم هاي باران شنيدن

بي تكان ، گهواره رنگين كمان را

در كنار باد ديدن

يا شب برفي

پيش آتش ها نشستن

دل به روياهاي دامنگير و گرم شعله بستن

آري آري زندگي زيباست

زندگي آتشگهي ديرينه پا برجاست

گر بيفروزيش رقص شعله اش در هر كران پيداست

ورنه خاموش است و خاموشي گناه ماست

پير مرد آرام و با لبخند

كنده اي در كوره افسرده جان افكند

چشم هايش در سياهي هاي كومه جست و جو مي كرد

زير لب آهسته با خود گفتگو مي كرد

زندگي را شعله بايد فروزنده

شعله ها را هيمه سوزنده

جنگلي هستي ، تو! اي انسان

جنگلي روييده آزاده

بي دريغ افكنده روي كوهها ، دامن

آشيان ها بر سر انگشتان تو جاويد

چشمه ها در سايبان هاي تو جوشنده

آفتاب و باد و باران بر سرت افشان

جان تو خدمتگر آتش

سر بلند و سبز باش اي جنگل انسان

زندگاني شعله مي خواهد صدا سر داد عمو نوروز

شعله ها را هيمه بايد روشني افروز

كودكانم داستان ما ز آرش بود

او به جان خدمتگزار باغ آتش بود

روزگاري بود

روزگار تلخ و تاري بود

بخت ما چون روي بدخواهان ما تيره

دشمنان بر جان ما چيره

شهر سيلي خورده هذيان داشت

بر زبان بس داستانهاي پريشان داشت

زندگي سرد و سيه چون سنگ

روز بدنامي

روزگار ننگ

غيرت اندر بندهاي بندگي پيچان

عشق در بيماري دلمردگي بيجان

فصل ها فصل زمستان شد

صحنه گلگشت ها گم شد ، نشستن در شبستان شد

در شبستان هاي خاموشي

مي تراويد از گل انديشه ها عطر فراموشي

ترس بود و بالهاي مرگ

كس نمي جنبيد چون بر شاخه برگ از برگ

سنگر آزادگان خاموش

خيمه گاه دشمنان پر جوش

مرزهاي ملك

همچو سر حدات دامنگستر انديشه بي سامان

برجهاي شهر

همچو باروهاي دل ، بشكسته و ويران

دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو

هيچ سينه كينه اي در بر نمي اندوخت

هيچ دل مهري نمي ورزيد

هيچ كس دستي به سوي كس نمي آورد

هيچ كس در روي ديگر كس نمي خنديد

باغهاي آرزو بي برگ

آسمان اشك ها پر بار

گرمرو آزادگان دربند

روسپي نامردان در كار

انجمن ها كرد دشمن

رايزن ها گرد هم آورد دشمن

تا به تدبيري كه در ناپاك دل دارند

هم به دست ما شكست ما بر انديشند

نازك انديشانشان بي شرم

كه مباداشان دگر روزبهي در چشم

يافتند آخر فسوني را كه مي جستند

چشم ها با وحشتي در چشمخانه هر طرف را جست و جو مي كرد

وين خبر را هر دهاني زير گوشي بازگو مي كرد

آخرين فرمان آخرين تحقير

مرز را پرواز تيري مي دهد سامان

گر به نزديكي فرود آيد

خانه هامان تنگ

آرزومان كور

ور بپرد دور

تا كجا ؟ تا چند ؟

آه كو بازوي پولادين و كو سر پنجه ايمان ؟

هر دهاني اين خبر را بازگو مي كرد

چشم ها بي گفت و گويي هر طرف را جست و جو مي كرد                   (سياوش كسرائي)

حلقه پیرمغان از ازلم در گوش است                  برهمانیم که بودیم همان خواهد بود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر               آری شود ولیک بخون جگر شود

برکش ای مرغ سحرنغمه داوودی باز       که سلیمان گل ازطرف هوا باز آمد

ساقی بجام عدل بده باده تا گدا                        غیرت نیاورد که جهان پر بلا کند

سیل سرشک ما زدلش کین بدرنبرد         در سنگ خاره قطره باران اثرنکرد

دائم گل این بستان شاداب نمی ماند           دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

(كتيبه)

فتاده تخته سنگ آنسوي تر ، انگار كوهي بود

و ما اينسو نشسته ، خسته انبوهي

زن و مرد و جوان و پير

همه با يكديگر پيوسته ، ليك از پاي

و با زنجير

اگر دل مي كشيدت سوي دلخواهي

به سويش مي توانستي خزيدن ، ليك تا آنجا كه رخصت بود

تا زنجير

ندانستيم

ندايي بود در روياي خوف و خستگيهامان

و يا آوايي از جايي ، كجا ؟ هرگز نپرسيديم

چنين مي گفت :

فتاده تخته سنگ آنسوي ، وز پيشينيان پيري

بر او رازي نوشته است ، هركس طاق هر كس جفت

چنين مي گفت چندين بار  صدا

و آنگاه چون موجي كه بگريزد ز خود در خامشي مي خفت

و ما چيزي نمي گفتيم

و ما تا مدتي چيزي نمي گفتيم

پس از آن نيز تنها در نگه مان بود اگر گاهي

گروهي شك و پرسش ايستاده بود

و ديگر سيل و خستگي بود و فراموشي

و حتي در نگه مان نيز خاموشي

و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود

شبي كه لعنت از مهتاب مي باريد

و پاهامان ورم مي كرد و مي خاريد

يكي از ما كه زنجيرش كمي سنگينتر از ما بود ، لعنت كرد گوشش را

و نالان گفت :‌ بايد رفت

و ما با خستگي گفتيم : لعنت بيش بادا گوشمان را چشممان را نيز

بايد رفت

و رفتيم و خزان رفتيم تا جايي كه تخته سنگ آنجا بود

يكي از ما كه زنجيرش رهاتر بود ، بالا رفت ، آنگه خواند

كسي راز مرا داند

كه از اينرويم به آنرويم بگرداند

و ما با لذتي اين راز غبارآلود را مثل دعايي زير لب تكرار مي كرديم

و شب شط جليلي بود پر مهتاب

هلا ، يك ... دو ... سه .... ديگر بار

هلا ، يك ... دو ... سه .... ديگر بار

عرقريزان ، عزا ، دشنام ، گاهي گريه هم كرديم

هلا ، يك ، دو ، سه ، زينسان بارها بسيار

چه سنگين بود اما سخت شيرين بود پيروزي

و ما با آشناتر لذتي ، هم خسته هم خوشحال

ز شوق و شور مالامال

يكي از ما كه زنجيرش سبكتر بود

به جهد ما درودي گفت و بالا رفت

خط پوشيده را از خاك و گل بسترد و با خود خواند

و ما بي تاب

لبش را با زبان تر كرد ما نيز آنچنان كرديم

و ساكت ماند

نگاهي كرد سوي ما و ساكت ماند

دوباره خواند ، خيره ماند ، پنداري زبانش مرد

نگاهش را ربوده بود ناپيداي دوري ، ما خروشيديم

بخوان !‌ او همچنان خاموش

براي ما بخوان ! خيره به ما ساكت نگا مي كرد

پس از لختي

در اثنايي كه زنجيرش صدا مي كرد

فرود آمد ، گرفتيمش كه پنداري كه مي افتاد

نشانديمش

بدست ما و دست خويش لعنت كرد

چه خواندي ، هان ؟

مكيد آب دهانش را و گفت آرام

نوشته بود

همان

كسي راز مرا داند

كه از اينرويم به آنرويم بگرداند

نشستيم

و به مهتاب و شب روشن نگه كرديم

و شب شط عليلي بود

                                                                                             (( مهدی اخوان ثالث ))

من بسرمنزل عنقا نه بخود بردم راه                     قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم

می مخوربا همه کس تانخورم خون جگر              سرمکش تا نکشدسربفلک فریادم

((گفتگو با خدا ))

 در روياهايم ديدم كه با خدا گفتگو مي كنم

خدا پرسيد : پس تو مي خواهي با من گفتگو كني؟

 من در پاسخش گفتم: اگر وقت داريد.

خدا خنديد. وقت من بي نهايت است..... در ذهنت چيست كه مي خواهي از من بپرسي؟

 پرسيدم : چه چيز بشر شما را سخت متعجب مي سازد؟

خدا پاسخ داد: كودكي شان.

اينكه آنها از كودكي شان خسته مي شوند. عجله دارند كه بزرگ شوند. وبعد دوباره پس از مدت ها ، آرزو مي كنند كه كودك باشند.

 اينكه آنها سلامتي خود را از دست مي دهند تا پول بدست آورند.

 وبعد پولشان را از دست مي دهند تا دوباره سلامتي خود را به دست آورند.

 اينكه با اضطراب به آينده مي نگرند. وحال را فراموش مي كنند . وبنابراين نه در حال زندگي مي كنند ونه در آينده .

اينكه آنها به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هر گز نمي ميرند،

 وبه گونه اي مي ميرند كه گويي هرگز زندگي نكرده اند.

دست هاي خدا دستانم را گرفت. براي مدتي سكوت كرديم.

ومن دوباره پرسيدم : به عنوان يك پدر! مي خواهي كدام درس هاي زندگي رافرزندانت بياموزند؟

اوگفت: بياموزند كه آنها نمي توانند كسي را وادار كنند كه عاشقشان باشد.

 همه ي كاري كه آنها مي توانند بكنند اين است كه اجازه دهند كه خودشان دوست داشته باشند.

بياموزند كه درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند.

بياموزند كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي را در قلب آنان كه دوستشان داريم ،ايجاد كنيم.

اما سال ها طول مي كشد تا آن زخم ها را التيام بخشيم.

بياموزند ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد.

كسي است كه به كمترين آنها نياز دارد.

بياموزند كه آدم هايي هستند كه آنها را دوست دارند. فقط نمي دانند كه چگونه احساساتشان را نشان دهند. بياموزند كه دونفر مي توانند با هم به يك نقطه نگاه كنند. وآن را متفاوت ببينند.

بياموزند كه كافي نيست فقط آنها ديگران را ببخشند . بلكه آنها بايد خود را نيز ببخشند.

من با خضوع گفتم : " از شما به خاطر اين گفتگو متشكرم"

آيا چيز ديگري هست كه دوست داريد فرزندانتان بدانند؟

خداوند لبخند زد وگفت:

 فقط اينكه بدانند من اينجا هستم...... هميشه