من دیوانه چو زلف تو رها می کردم             هیچ لایقترم از حلقه ی زنجیر نبود

من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا     بنده ی معتقد و چاکر دولتخواهم

مي گويند:باجمعي از دوستان در باديه بود يكي از ياران گفت:مرا تشنه است.(ابوتراب)پاي برزمين زد.چشمه اي آب پديد آمد.مردگفت:مرا چنان آرزوست كه به قدح بخورم.دست برزمين زد و قدحي برآمدازآبگينه سپيدكه از آن نيكوتر نباشد.وي از آن آب بخورد و ياران را آب داد و آن قدح تا به مكه با ايشان بود. ( تذكرة الاولياء)

مرا عهديست باجانان كه تاجان در بدن باشد   هواداران كويش راچوجان خويشتن باشد
صفاي خلوت خاطر از آن شمع چگل جويم     فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم

ادامه’ غزل...

شاه شمشاد قدان خسرو شیرین سخنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده’ من شو و برخور ز همه سیم تنان

کمتر از ذرّه نئی پست مشو مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

بر جهان تکیه مکن گر قدحی مِی داری
شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان

پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

با صبا در چمن لاله سخن می گفتم
که شهیدان که اند اینهمه خونین کفنان

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم
از مِی لعل حکایت کن و شیرین دهنان

تبریک